این روایت کوچک، فریاد بزرگی است:
ببینید سرکوب تا کجا رسیده،
ببینید مردم زیر چه وحشت و فشاری له می‌شوند.

پسرشان سه روز در کیسه جسد دوام آورده بود.
کیسه‌ها یکی‌یکی باز شد…
و ناگهان، در میان اجساد، معجزه‌ای تلخ رخ داد:
او زنده بود.

در میان سایر اجساد، با بدنی مجروح و ذهنی مملو از وحشت.
بی‌حرکت، بی‌آب، بی‌غذا.

او را درون کیسه پلاستیکی سیاه مخصوص حمل اجساد انداختند و بردند؛
و او، از ترس مرگ قطعی، سه روز تمام از آن کیسه بیرون نیامد.

از همان لحظه‌ای که افتاد، می‌دانست اگر تکان بخورد،
«تیر خلاص» در انتظارش است.
گلوله به بدنش نشسته بود، اما هنوز نفس می‌کشید.
برای زنده ماندن، خودش را به مردن زد.

خانواده‌اش سه شبانه‌روز در جهنمِ بی‌خبری سرگردان بودند:
بیمارستان‌ها، مراکز امنیتی، سردخانه‌ها.

مادری که اشک امانش را بریده بود
و پدری که با دستان لرزان نام پسرش را صدا می‌زد.

سرانجام به کهریزک رسیدند؛
جایی که مرگ روی هم تلنبار شده بود.

This small story is a great scream:
See how far repression has gone,
See under what terror and pressure people are being crushed.

Their son survived three days inside a body bag.
The bags were opened one by one…
And suddenly, among the dead bodies, a bitter miracle occurred:
He was alive.

Among the other bodies, with a wounded body and a mind full of terror.
Motionless. Without water. Without food.

They threw him into a black plastic body bag made for transporting the dead and took him away;
And out of fear of certain death, he did not come out of that bag for three full days.

From the moment he fell, he knew if he moved,
“The final bullet” would be waiting for him.
The bullet had struck his body, yet he was still breathing.
To survive, he pretended to be dead.

For three days and nights, his family wandered in the hell of uncertainty:
Hospitals. Security centers. Morgues.

A mother whose tears would not stop,
And a father calling his son’s name with trembling hands.

Finally, they reached Kahrizak;
A place where death was piled upon death.